Pszenica przewódkowa to wyjątkowa odmiana zboża, która łączy cechy pszenicy jarej i ozimej, stanowiąc swoiste rozwiązanie hybrydowe. Główną jej cechą jest to, że posiada gen zimotrwałości, dzięki czemu jest znacznie bardziej odporna na niskie, a nawet ujemne temperatury i trudne warunki atmosferyczne niż typowe odmiany jare. To wyjątkowy rodzaj pszenicy jarej, która z powodzeniem może być wysiewana w różnych terminach: jesienią, zimą lub wiosną.
Jarowizacja zwana również wernalizacją jest procesem biochemicznym, który aktywuje się przy niskich temperaturach oscylujących w przedziale 0-10 st. C. Proces ten umożliwia przejście z fazy wegetatywnej do fazy generatywnej. Oznacza to, że rośliny przechodzą z łatwością z fazy wzrostu do fazy kwitnienia i zawiązywania nasion, pomimo niskich temperatur, który towarzyszyły im w początkowym etapie rozwoju. Pszenica jara przewódkowa nie potrzebuje okresu jarowizacji, co jest kluczowe dla rozpoczęcia siewu w okresie jesienno-zimowym. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że chociaż odporność na mróz pszenicy przewódkowej jest mniejsza niż w przypadku pszenicy ozimej, to jednak jest ona wyższa niż u odmian jarych.
W związku z tym odmiany przewódkowe są idealnym wyborem, gdy standardowy siew zbóż ozimych jest już niemożliwy lub gdy opóźniona uprawa na polu, np. po kukurydzy, burakach lub ziemniakach uniemożliwiła wykonanie orki przedsiewnej.
Jak wynika z wcześniejszych informacji elastyczność w doborze terminu siewu jest jedną z największych zalet pszenicy przewódkowej. Po te odmiany sięga się zwłaszcza, gdy siew zbóż ozimych w optymalnym terminie jest niemożliwy. Planując siew pszenicy przewódkowej należy brać pod uwagę dwa kluczowe terminy siewu.
Siew późnojesienny przypada na okres od października do grudnia. Pozwala on roślinom na kiełkowanie i ukorzenianie się przed nadejściem zimy. W łagodniejszych regionach siew jesienny, np. w listopadzie lub pierwszej dekadzie grudnia sprzyja lepszemu ukorzenieniu.
Siew wczesnowiosenny przypada na okres od lutego do marca. Zalecany jest w regionach o surowszym klimacie, gdzie siew jesienny jest zbyt ryzykowny. Pozwala na szybki start wegetacji i efektywne wykorzystanie wilgoci pozimowej.
Należy pamiętać, aby nie siać zbyt wcześnie, ponieważ nadmierny wzrost roślin przed zimą zwiększa podatność na wymarzanie. Zaleca się, by rośliny zimowały w fazie szpilkowania (BBCH 10), ponieważ wówczas ryzyko strat jest najmniejsze.
Norma wysiewu pszenicy przewódkowej zależy od terminu i warunków.
• Termin wiosenny: 350-400 nasion na m².
• Termin pojesienny (późny): norma jest wyższa i wynosi około 400-500 ziaren na m².
Pszenica przewódkowa, w tym rekomendowana przez nas odmiana Tybalt, wykazuje średnie wymagania glebowe. Preferuje gleby żyzne, przepuszczalne, o pH w zakresie 6,0–7,0. Wysiew najlepiej przeprowadzić na glebach o dobrej strukturze, takich które nie są podatne na zasklepianie. Takie warunki sprzyjają rozwojowi mocnego systemu korzeniowego, co zwiększa odporność na późniejsze susze.
Wspomniana odmiana Tybalt jest wszechstronna i sprawdzi się również na słabszych glebach. Najlepsze efekty uprawy osiąga się na podłożu, które nie jest nadmiernie wilgotne ani zagęszczone.
Pszenica przewódkowa to zboże, które cechuje się większą tolerancją na chłody i krótkotrwałe przymrozki w porównaniu do typowej pszenicy jarej. Posiadanie genu zimotrwałości sprawia, że odmiany te są bardziej odporne na trudne warunki atmosferyczne i niskie temperatury.
Choć przewódka nie dorównuje mrozoodpornością odmianom ozimym, jej zdolność do przetrwania umiarkowanych mrozów jest jej kluczową cechą adaptacyjną. Aby maksymalnie wykorzystać tę cechę i uniknąć wymarzania, konieczne jest pilnowanie terminu siewu tak, by rośliny zimowały w niskich fazach rozwojowych, najlepiej BBCH 10 (szpilkowanie). Zbyt wyrośnięte rośliny są bardziej podatne na straty spowodowane mrozem i zimnymi wiatrami.
Geny odpowiadające za zimotrwałość odgrywają kluczową rolę w przystosowaniu pszenicy do warunków zimowych oraz w określeniu jej formy rozwojowej. Najważniejsze znaczenie mają tu dwie grupy genów: VRN (wernalizacji) oraz FR (Frost Resistance).
Geny VRN regulują potrzebę przejścia przez okres niskich temperatur, aby roślina mogła wejść w fazę generatywną i zakwitnąć. Od ich aktywności zależy, czy pszenica zachowuje się jak forma ozima, wymagająca długotrwałego chłodu, czy jak forma jara, która takiego okresu nie potrzebuje. Z kolei geny FR są bezpośrednio związane z odpornością roślin na mróz, ponieważ wpływają na mechanizmy fizjologiczne i biochemiczne chroniące tkanki przed uszkodzeniami spowodowanymi niską temperaturą.
W pszenicy przewódkowej geny VRN są tylko częściowo aktywne, co oznacza skrócony lub niepełny wymóg jarowizacji. Jednocześnie działanie genów FR zapewnia umiarkowaną odporność na mróz – słabszą niż u pszenicy ozimej, ale wyraźnie silniejszą niż u pszenicy jarej.
W praktyce rolniczej obecność takich genów zimotrwałości sprawia, że pszenica przewódkowa lepiej znosi wahania temperatur w okresie jesienno-zimowym, może być uprawiana w rejonach o łagodniejszych zimach oraz daje rolnikom większą elastyczność w wyborze terminu siewu, zarówno jesiennego, jak i bardzo wczesnowiosennego.
Wczesny siew pszenicy przewódkowej może zwiększać ryzyko infekcji, dlatego genetyczna odporność na popularne patogeny jest w tej grupie odmian niezwykle istotna.
Odmiana Tybalt wyróżnia się wysoką zdrowotnością całych roślin i doskonałym profilem agrotechnicznym. Charakteryzuje się bardzo dobrą odpornością na kluczowe choroby zbóż, w tym:
Ta wysoka odporność na choroby liści i wczesnego stadium rozwoju zabezpiecza stabilność i wierność plonowania.
Uprawa pszenicy przewódkowej oferuje rolnikom szereg znaczących korzyści, zwłaszcza w obliczu coraz bardziej zmiennych warunków klimatycznych.
Pszenica siana późnojesiennie może dać nawet o 25–30% lepsze plony niż zboża jare siane w standardowym terminie.
Dzięki większej odporności na chłody i wykorzystaniu wilgoci pozimowej, pszenica przewódkowa przyczynia się do uzyskania stabilnych plonów.
Wczesny start wegetacji pozwala roślinom skorzystać z dostępnej w glebie wilgoci i azotu pozimowego, co jest szczególnie cenne w suchych okresach późnej wiosny i lata.
Możliwość siewu zarówno jesienią, jak i wczesną wiosną pozwala na lepsze dostosowanie prac polowych do panujących warunków pogodowych i późnych przedplonów.
Rośliny zasiane późną jesienią mają więcej czasu na krzewienie, co przekłada się na większą liczbę kłosów na metrze kwadratowym i poprawę efektywności uprawy.
Odmiany przewódkowe są bardziej wytrzymałe i mniej podatne na spadki plonowania wynikające z trudnych warunków, w tym niedoborów wody.
Aby zwiększyć efektywność uprawy, należy starannie przygotować stanowisko. Pszenica przewódkowa dobrze sprawdza się w sytuacjach, gdy na polu uprawiano późne przedplony, np. kukurydzę na ziarno, ale rekomenduje się dokładne wymieszanie i rozdrobnienie resztek pożniwnych.
Podczas zabiegów agrotechnicznych kluczowe jest zachowanie ostrożności, aby nie dopuścić do powstania zastoisk wodnych, które negatywnie wpływają na wzrost zbóż. Najlepsze rezultaty osiąga się przy wysiewie na podłożu, które jest nieco ciepłe i niezbyt wilgotne. Odpowiednia struktura gleby, pozbawiona nadmiernego zagęszczenia, jest niezbędna do rozwoju mocnego systemu korzeniowego.
Prowadzenie uprawy pszenicy przewódkowej jest zbliżone do zabiegów wykonywanych w przypadku pszenicy ozimej.
Nawożenie powinno być zawsze dostosowane do specyfiki warunków glebowych oraz do realnych potrzeb roślin w danej fazie rozwoju. Kluczowym elementem jest odpowiednio zaplanowane nawożenie azotem. Dostarczanie roślinom właściwej ilości azotu na każdym etapie rozwoju jest niezbędne, ponieważ wpływa to bezpośrednio na poprawę wielkości oraz jakości uzyskiwanych plonów. Im lepsze ziarno, tym wyższe dochody z gospodarstwa.
eNpluS to nowoczesny nawóz azotowo-siarkowo-wapniowy, który idealnie odpowiada na potrzeby pokarmowe pszenicy. Zawiera 24% azotu w dwóch formach – azotanowej, działającej szybko i pobudzającej rośliny do intensywnego wzrostu, oraz amonowej, uwalnianej wolniej, co zapewnia stabilne i długotrwałe odżywienie łanu. Takie połączenie sprzyja równomiernemu rozwojowi pszenicy w całym okresie wegetacji.
Obecność siarki (17% SO₃) zwiększa efektywność wykorzystania azotu, wpływa korzystnie na syntezę białka i poprawia parametry jakościowe ziarna. Dodatkowo wapń (12% CaO) wzmacnia ściany komórkowe roślin, poprawia ich kondycję oraz odporność na stresy środowiskowe, a jednocześnie ogranicza zakwaszanie gleby, co ma duże znaczenie przy intensywnym nawożeniu azotem.
Wysoka jakość granulacji i duża gęstość nasypowa nawozu eNpluS zapewniają równomierny wysiew, również na szerokich ścieżkach technologicznych, co przekłada się na jednolite wschody i wyrównany łan pszenicy.
Dzięki możliwości dopasowania dawek (od 210 do 440 kg/ha w zależności od potrzeb azotowych), eNpluS jest elastycznym i skutecznym rozwiązaniem zarówno w pszenicy jarej, jak i ozimej, wspierając wysokie i jakościowe plony.
Uprawa pszenicy po kukurydzy wiąże się z dużą ilością resztek pożniwnych, które mogą utrudniać wschody oraz ograniczać dostępność składników pokarmowych. Synergia Split to nawozowy produkt mikrobiologiczny, który skutecznie rozwiązuje ten problem, przyspieszając rozkład słomy kukurydzianej i przygotowując glebę pod pszenicę.
Dzięki wysokiej koncentracji starannie dobranych mikroorganizmów – bakterii Bacillus spp., Cellulomonas uda, Cellulomonas gelida oraz grzybów Trichoderma sp. – preparat intensyfikuje procesy mineralizacji i humifikacji resztek pożniwnych. W efekcie składniki pokarmowe związane w resztkach kukurydzy zostają szybciej udostępnione pszenicy, co sprzyja jej lepszemu startowi i równomiernemu rozwojowi.
Synergia Split zwiększa aktywność mikrobiologiczną gleby, wspiera odbudowę próchnicy i poprawia jej strukturę oraz żyzność. Jednocześnie ogranicza presję patogenów i rozwój szkodników zimujących w resztkach pożniwnych, co ma szczególne znaczenie w zmianowaniu kukurydza–pszenica. Dodatkowym atutem jest wzrost zawartości korzystnych fitohormonów, wpływających na rozwój systemu korzeniowego i kondycję roślin.
Dzięki synergicznemu działaniu bakterii i grzybów, wysokiej stabilności oraz stałej kontroli jakości, Synergia Split stanowi skuteczne i bezpieczne rozwiązanie, które poprawia plonowanie i jakość pszenicy uprawianej po kukurydzy, jednocześnie dbając o długofalową żyzność gleby.
Elastyczność i stabilność plonowania – postaw na niezawodną odmianę Tybalt!
Jeśli szukasz sprawdzonej, niezawodnej i wszechstronnej odmiany przewódkowej, Tybalt jest wyborem numer jeden. Ta pszenica jara przewódkowa należy do grupy jakościowej A.
Tybalt to od lat niekwestionowany lider na rynku europejskim i polskim:
Tybalt charakteryzuje się grubym i dobrze wypełnionym ziarnem. Jest to odmiana krótka (niska) o sztywnej słomie, co zapewnia jej bardzo dobrą odporność na wyleganie. Terminy kłoszenia i dojrzewania są określane jako średnio późne.
Wybierając pszenicę przewódkową Tybalt (dostępną u nas w kwalifikacie C1), inwestujesz w stabilność i najwyższą jakość plonu, niezależnie od zróżnicowanych warunków glebowych i pogodowych.